10درصد طلاق‌های کشور در نقطه شروع اتفاق می‌افتد

 

فرار در نقطه صفر!       

همشهری جوان/شماره 356/محسن امین:

می‌گویند آدم همان‌طور که به دنیا می‌آید از دنیا هم می‌رود؛ مثلا فرد به دنیا می‌آید، بعد از مدتی به دنبال یک زوج می‌گردد تا بقیه راه را دو نفره ادامه بدهد. این وسط، این زوج ممکن است به دلایل مختلف قابل پیش‌بینی یا غیرمترقبه دوباره فرد بشود؛ مثلا بچه‌ای به دنیا بیاید و خانواده سه نفره بشود، یا هوویی بیاید و مثلثی تشکیل بدهد، یا هُوویی بیاید و ترمزش نگیرد و یکی را زیر بگیرد و دوباره این زوج، فرد بشود. آخر سر هم هر کدام از این زوج که بیشتر ماند، به صورت یک فرد و همان‌طور که به دنیا آمده می‌رود پی آخرتش.

حالا یا به این امید که آنجا هم با همسرش محشور شود و دوباره یک زوج را تشکیل بدهند یا اینکه امیدوار باشد دیگر روی طرف را نبیند مگر بابت عذاب کارهایی که در این دنیا کرده. خلاصه که زندگی ما آدم‌ها مثل ترافیک تهران محدوده زوج و فرد دارد.

آدم‌ها هی به این محدوده‌ها نزدیک می‌شوند و دور؛ وضعیتی که انگار تقدیر است. افلاطون تمثیلی دارد برای توضیح این وضعیت که می‌گوید: خدایانی که از دست آدمیزاد به ستوه آمده بودند، زدند و از وسط نصفش کردند، حالا هر کدام از این دو نیمه به دنبال نیمه گمشده‌اش می‌گردد. و لابد گاهی پیدا می‌کند و گاهی نه، گاهی هم چند تا پیدا می‌کند! آمارها که این‌جوری می‌گوید، ملاحظه بفرمایید. 

گفت‌وگو با آقای نارنجی‌پوش

وای حامد تو جاودانه شدی!

همشهری جوان/شماره 356/محمد اشعری- سید احسان عمادی- با تشکر از سیامک رحمانی:

«بازیگری توی خونش است.» این جمله کلیشه‌ای این‌قدر دستمالی شده که دیگر از رنگ و بو افتاده. با این همه، اگر بتوان غبار تکرار را از روی این تعبیر بی‌خاصیت شده کنار زد، با خیال راحت می‌توان آن را درمورد «حامد بهداد» به کار برد.



انگار بعد تمام شدن هر سوال، بلافاصله برای جوابی که می‌خواهد بدهد، یک سناریوی بداهه تعریف و به بهترین شکل اجرایش می‌کند. این بازیگری البته به معنی «جور دیگری وانمود کردن» نیست. این را وسط‌های مصاحبه فهمیدیم؛ وقتی گفتیم این جای حرف‌هایش صادقانه به نظر نمی‌رسد و او که با هر نسبت و صفت و برچسب دیگری با خونسردی کنار آمده بود، از این یکی واقعا عصبانی شد.

(شما البته این بخش از حرف‌ها را در این مصاحبه نمی‌بینید. کما اینکه خیلی دیگر از صحبت‌هایمان را نمی‌خوانید. گفت‌وگویی که بی‌اغراق، جذاب‌ترین و سینمایی‌ترین بخش‌هایش، یعنی نزدیک به نصف مصاحبه، ضبط خاموش بود!) شنیده بودیم که بهداد ِ سال‌های اخیر، از شلوغ بازی‌‌ها و «بپّر بپّر»های سال‌های اول فعالیتش فاصله گرفته و معقول‌تر شده، اما گیر و گورهای ما که در کمترین زمان و با سوء استفاده از مکث‌های کوتاه وسط مونولوگ‌های طولانی‌اش ادا می‌شد، مسیر گفت‌وگو را به سمتی برد که باز این تصویر پرشور را نشان دهد. تصویری که باعث می‌شود با اطمینان بگوییم بازیگری توی خونش است.


* «دم در سینما آزادی بودم. دیدم یک اتوبوس بچه‌های 10-12 ساله را پیاده می‌کند. همان لحظه اینقدر خوشحال شدم، اینقدر خوشحال شدم که به خودم گفتم وای حامد تو جاودانه شدی. هیچ‌وقت فیلمی نداشته‌ام که بچه‌های کوچک مخاطبش باشند. فکر کن؛ وقتی این بچه بزرگ شد، درباره من و خاطره آن روزش چه فکری می‌کند...» همین تکه پر از انرژی و خوشحال از بین حرف های حامد بهداد، شد تیتر مصاحبه ما.

گفت و گو‌ با مرتضی حیدری به بهانه مرگ مایک والاس

داستان‌های 2400 شب

همشهری جوان/شماره 355/احسان ناظم بکایی – محمد اشعری:

«دانش، اطلاعات، ذکاوت، جسارت، ادب، حضور ذهن» این‌ها همه کلمه‌های مهمی است که پازل یک گفت‌وگوی خوب را می‌سازد؛ تلویزیونی و مطبوعاتی‌اش تفاوت چندانی ندارد. اما این کلمه‌های ساده و شگفت‌انگیز، این روزها در تلویزیون ما کیمیا شده؛ نایاب و دست‌نیافتنی. حالا کمی زمان را تغییر دهید.
یادش بخیر؛ یک زمانی «گفت‌وگوی ویژه خبری» ارج و قرب خاصی داشت، مجری‌اش پس از مدت‌ها، به چشم آمد و برنامه، با آن دکور تک‌رنگ، وزنه‌ای برای تلویزیون محسوب می‌شد؛ اوجش احتمالا ماجراهای انتخابات 84 و گفت‌وگو‌ها و مناظره‌های تاثیرگذارش بود. اما همین زمان طلایی، مثل نمونه‌های مشابهش زیاد طول نکشید، اول فیتله‌اش را پایین کشیدند و حالا...

خبر مرگ «مایک والاس» گوینده، مجری و از همه مهم‌تر، مصاحبه‌کننده مشهور و پرسابقه که رسید، گفتیم در این برهوت تلویزیون برویم سراغ کپی ایرانی‌اش، تنها کسی که توانست در زمانی محدود به اعتبار برسد و سطح گفت‌وگوهای سیاسی ایرانی را بالا ببرد. مرتضی حیدری قبراق و سرحال است و درست مثل روزهای خبرگویی، شمرده و آرام حرف می‌زند. مدرک جدیدی هم که گرفته، به کمکش آمده تا حرف‌هایش را با انبوهی مثال و استدلال همراه کند.

با اینکه در مدت غیبتش، حرف و حدیث‌های زیادی را از سر گذرانده ولی با نگاه مثبت به آینده نگاه می‌کند. قرارمان این بود که درباره «والاس»، سبک اجرایش و ریزه‌کاری‌های مصاحبه با هم حرف بزنیم، ولی نشد؛ آنقدر بحث‌های حاشیه‌ای دیگر پیش آمد و آنقدر حرف‌های جذاب رد و بدل شد که نتیجه‌اش شد «گفت‌وگوی ویژه اما غیرخبری»!
این مصاحبه، با کسی که خودش چم و خم و اصول گفت‌وگو را به خوبی می‌داند، طولانی‌تر از آن شد که فکر می‌کردیم. اینجا شما بخش‌های کوتاه شده و قابل چاپش  را می‌خوانید.