جانی برتون!

در «سایه‌های تیره» تیم برتون که تازگی‌ها اکران شده، ‌باز هم جانی دپ نقش اول است. هشتمین کار مشترک دو دیوانه‌ای که اسم هر کدام، دیگری را به یاد می‌آورد

گاهی همکاری یک بازیگر با فیلمسازی خاص، با تکرار زیاد به سطحی فراتر از یک همکاری معمولی می‌رود و آن بازیگر را به شمایل و نماد سینمای آقای کارگردان تبدیل می‌کند. این پیوند معمولا خجسته است، اما ریسکی بزرگی هم با خود دارد که شاید یکی‌ از دو طرف هرگز نتواند موفقیت سینمایی‌اش را بدون آن دیگری تکرار کند. «سایه‌های تاریک» که چند هفته‌ای است روی پرده سینماهای دنیا رفته، هشتمین همکاری مشترک تیم برتون و جانی دپ به حساب می‌آید. غیر از «ماهی بزرگ» و «بتمن»، دپ در تمام فیلم‌های مهم برتون نقش اصلی بوده؛ هر چند با نقش‌هایی مثل «مرد مرده» جیم جارموش یا «دزدان دریایی کارائیب» توانسته تصویر دیگری هم از خودش بسازد. با این حال عمق و تاثیر این همکاری چنان است که با شنیدن اسم هر کدام از این دو نفر، ناخودآگاه یاد آن یکی می‌افتیم. گرچه این همکاری هنوز برای هیچ‌کدام‌شان اسکاری به ارمغان نیاورده! 

به همین بهانه، مروری بر کارنامه مشترک همکاری‌شان داشته‌ایم و در کنارش نگاه مختصری کرده‌ایم به بازیگرانی که به خاطر همکاری متعددشان با یک فیلمساز، به شمایلی از سینمای او بدل شده‌اند. فقط ذکر این نکته ضروری است که به خاطر کمبود حجم، مجبور شدیم از خیلی‌ زوج‌ها مثل «فدریکو فلینی – مارچلو ماستریانی»، «میکل آنجلو آنتونیونی – مونیکا ویتی»، «ورنر هرتسوگ – کلاوس کینسکی» یا «اینگمار برگمان – لیو اولمن» چشم بپوشیم.

طرح جلد همشهری جوان شماره 362

سال هشتم، شماره 362/ شنبه 20 خرداد 91/ 84صفحه/ 800 تومان

جوان ایرانی

26 نود نفر متعالی/  با بچه‌های خیریه تعالی که دوست دارند بچه درس‌خوان تربیت کنند (صفحه 26)

گزارش

28 بی‌نام، بی‌سیگار.../ گزارش خبرنگار نفوذی همشهری جوان  از انجمن نیکوتینی‌های گمنام (صفحه 28)

30 شما زنگ نزنید، اینجا پاتوق خانوماست!/  یک رادیوی تلفنی جوانانه چه شکلی است؟ (صفحه 30)

32 بهترین دفاع، حمله است/  دفاع شخصی از دست زورگیرها نجاتمان می‌دهد؟ (صفحه 32)

موضوع ویژه

34 قهوه، سیگار و دیگر هیچ.../ یک پرونده اندر  بررسی تیپ شناسانه،‌رفتار شناسانه،‌سلیقه شناسانه و زبان شناسانه یک «تیریپ آرت»! (صفحه 34)

سینما و تلویزیون

42 جانی برتون!/ نگاهی به سینمای خاص دو نفره‌ جانی دپ و تیم برتون به بهانه اکران «سایه‌های تاریک» (صفحه 42)

گفت‌و‌گو 

44 زندگی را باید بلعید!/ مرور گرفتاری‌های زندگی دیندارانه در دنیای امروز با «رضا امیرخانی» (صفحه 44)

ورزش

48 موج فوتبال، فرکانس اروپا/  پرونده ای جمع وجور برای جام ملت های اروپا و کری هایی که  هواداران ایرانی برای هم می‌خوانند (صفحه 48)

جهان

56 فوتبال،جنگ و دیگر هیچ/  کشورهایی که با هم مناقشه سیاسی دارند، در یورو 2012 چه‌طور با هم رو‌به‌رو می‌شوند؟ (صفحه 56)

58  میدان پنجم جنگ/  وقتی ویروس‌ها به جان کشور‌ها می افتند (صفحه 58)

ادبیات

60 رویای چخوف شدن/  نویسندگی با کلاس و استاد (صفحه 60)

روزها

64 جنگ جهانی اول/سالروز بزرگترین جنگ دنیای قدیم (صفحه 64)

موفقیت

66 شاعر اعداد/ نگاهی روان شناختی به زندگی مرحوم «پرویز شهریاری» که ریاضی را به زندگی خیلی‌ها آورد (صفحه 66)

بازها

68 آی‌تی باز: وقت‌تان را تلف نکنید! / نگاهی به چند دروغ و افسانه مشهور در دنیای آی‌تی (صفحه 68)

70 فیلم‌باز:   خرده جنایت‌های زن و شوهری/ دی وی دی تئاتر «خشکسالی و دروغ» در  بازار (صفحه 70)

72 کتاب‌باز: تیریپ آرت- قسمت دوم/ کتابی از خاطرات یک پرفورمنس آرت (صفحه 72)

کافه

73 هنر: دخیل (صفحه 73)

74 ادبیات:  هیچ‌کس به اندازه خودتان مرموز نیست (صفحه 74)

76 سینما: افسردگی اسکلت‌ها (صفحه 76)

78 پاتوق: از بهشت فقط خاطره خوب می‌ماند (صفحه 78)

گفتگو با پرویز شیخ‌طادی کارگردان «روزهای زندگی»

بعضی‌ها برای «پول»کارگردانی می‌کنند!

همشهری جوان /شماره 361/علی سیف الهی: مردی آبادانی با قامت متوسط که در کارنامه‌اش از طراحی صحنه و لباس و دکور پیدا می‌شود تا کارگردانی بهترین فیلم جشنواره سی‌ام فجر. مردِ همیشه همراه ابراهیم حاتمی‌کیا در فیلم‌های دهه هفتاد او، حالا با «روزهای زندگی» به قله‌ای بلند در کارنامه‌اش رسیده. شیخ طادی ۵۱ ساله در آپارتمانی که مثل خودش ساکت و آرام بود، میزبان ما شد تا از این مسیر پر پیچ و خم بگوید. در خانه‌ای که دور تا دورش را سازهای موسیقی سنتی و ال‌سی‌دی‌ها پر کرده بود و جایی است برای خلوت کردن‌های آقای کارگردان. با کلمه‌هایی که آنها را شمرده شمرده ادا می‌کند، از فیلمسازهایی که سراغ جامعه‌شناسان و کارشناس‌ها نمی‌روند می‌نالد. از سرگرم شدن اهالی سینما به مسائل روزمره و دور شدن از دنیای واقعی شاکی است و دلش می‌خواهد با روایت‌هایی شبیه «روزهای زندگی» لذت و فرهنگ را به میان خانواده‌های ایرانی بیاورد. با او هم‌صحبت شدیم تا از دنیای ذهنی‌اش سردر بیاوریم. دنیای شلوغ و پرسروصدایی که فقط در سر آقای کارگردان می‌چرخد و در ظاهرش هیچ نشانه‌ای ندارد. مثل پسرک رزمنده آخر فیلم، لبخندی همیشگی دارد که ما را هم با همین لبخند از جلوی آسانسور طبقه پنجم ساختمان بدرقه می‌کند.